ΤΟ ΒΑΦΤΙΣΜΑ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ
Το να βαφτίζεις τα γατιά έχει μιά δυσκολία….
Δεν είναι επιπόλαιη κι ανάλαφρη ασχολία
Καθόλου δεν τρελάθηκα, και δεν το λέω αστεία:
Κάθε μιά Γάτα, ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑ!
Ένα, να τη φωνάζουμε στην οικογένειά της
Ας πούμε Βίκτωρ, Αύγουστος, Τζωρτζίνα, Ιπποκράτης
Ας πούμε Μέρλιν, Τζόναθαν, Αλόνζο, Μανταλένα
Καθημερινά ονόματα, καλά συνηθισμένα.
Να βρείτε ωραιότερα υπάρχουν ευκαιρίες
Ονόματα για τζέντλεμεν και άλλα γιά κυρίες
Ας πούμε, Πλάτων, Άδμητος, Ηλέκτρα, Ευρυάλη
Μα όλα αυτά είναι κοινά, και θα τα έχουν κι άλλοι.
Μιά Γάτα όμως, να ξέρετε, θέλει και το δικό της
Το δεύτερο το όνομα το αποκλειστικό της!
Για να μπορεί αφ΄υψηλού τον κόσμο να κοιτάει
Κια την ουρά της πάντοτε ψηλά να την κρατάει.
Πρέπει να είναι όνομα μονάχα για μιά Γάτα:
Χουρχούρης, γιά παράδειγμα, Γλείψος, Χνουδοπατάτα
Κι άλλα πολλά τέτοιας λογής μπορώ να αναφέρω:
Μπομπαλουρίνα, Πιρπιρής, Φρουφρόυ, Τρελοκαμπέρω.
Πέρα όμως απ΄αυτά τα δυό, υπάρχει κι ένα άλλο
Τ΄όνομα το μοναδικό, το τρίτο, το μεγάλο:
Το όνομα το μυστικό, ΠΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ
Και Γάτα σ΄ άνθρωπο μπροστά ποτέ δεν αναφέρει.
Όταν σε διαλογισμό λοιπόν μια Γάτα δείτε
Πάντα ο λόγος είν’ αυτός, και να το θυμηθείτε:
Σ΄απύθμενους συλλογισμούς βρίσκεται βυθισμένη
Για τ΄όνομα το άρρητο
Το αρρητορητονιάρρρητο
Το όνομά της το κρυφό σκέπτεται μαγεμένη.
Lee #15, photo by Natassa Dialisma
Το βιβλίο του T.S. Eliot «Εγχειρίδιο Πρακτικής Γατικής του Γερο-Πόσουμ» (Old Possum’s Book of Practical Cats) έχει γνωρίσει μεγάλη δημοσιότητα (εφόσον έδωσε το λιμπρέτο του περίφημου μιούζικαλ Cats, που παίζεται για δεκαετίες στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη). Εξακολουθεί όμως να παραμένει το λιγότερο μεταφρασμένο έργο του.
Ο αυστηρος Eliot παιζει. Θυμάται ότι ποθεί, θέλει να διασκεδάσει, επιτρέπει στον εαυτό του να επιθυμεί. Ένα ζορισμένο παιδί…είχε παιδική ηλικία; Όλη του τη ζωή παλεύει για να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί. Δημόσια χωρίς να ντρέπεται γι΄αυτή τη χαρά.
Ο ποιητής Eliot το καταφέρνει αυτό μέσα από το εγχειρίδιο….
Playing Possum..το λέω στο γατί μου, το λέω στον εαυτό μου, το λέω σε όποιον χάνει τον αληθινό εαυτό του.
(Possum: δίδελφυς ή βιργινιανός, ζώο που μοιάζει με τη νυφίτσα με ιδιόρρυθμη συμπεριφορά: τακτική παραπλάνησης, προσποίησης, κρυφτού)
Lee #17, photo by Natassa Dialisma
THE NAMING OF CATS
The naming of Cats is a difficult matter
It isn’t just one of your holiday games;
You may think at first I’m as mad as a hatter
When I tell you, a cat must have THREE DIFFERENT NAMES.
First of all, there’s a name that the family use daily,
Such as Peter, Augustus, Alonzo or James,
Such as Victor or Jonathan, George or Bill Bailey-
All of them sensible everyday names.
There are fancier names if you think they sound sweeter,
Some of the gentlemen, some of the dames:
Such as Plato, Admetus, Electra, Demeter-
But all of them sensible everyday names.
But I tell you, a cat needs a name that’s particular,
A name that’s peculiar, and more dignified
Else how can he keep his tail perpendicular,
Or spread out his whiskers, or cherish his pride?
Of names of this kind, I can give you a quorum,
Such as Munkustrap, Quaxo, or Coricopat,
Such as Bombalurina, or else Jellylorum-
Names that never belong to more than one cat.
Bur above and beyond there’s still one name left over,
And that is the name that you never will guess;
The name that no human research can discover-
But THE CAT HIMSELF KNOWS, and will never confess.
When you notice a cat in profound meditation,
The reason, I tell you, is always the same:
His mind is engaged in a rapt contemplation
Of the thought, of the thought, of the thought of his name:
His ineffable
Effanineable
Deep and inscrutable singular Name
Leonardo da Vinci, drawings cats
charlotinparadise 